About

Dit is het privéblog van de Amsterdamse tekstschrijver Norbert Splint. Op dit blog lees je over zijn verbazing, ergernis en woede. Er wordt van alles de stront in geduwd: de vanzelfsprekendheid van een gezinsleven, de noodzaak van een publieke omroep, de PvdA, kortom: je kunt het zo gek niet bedenken of het is onderwerp van een posting.

Rustig of druk, zwalkend of strak, rancuneus of vergevingsgezind: alle gemoedstoestanden komen langs. Verdere gespreksonderwerpen: ‘Wat moeten mensen toch buiten de stad?’, ‘Het onnatuurlijke van heteroseksualiteit (of: van monogamie)’ en ‘Waarom vrouwen zo graag fietsen.’

Norbert werkt nu aan een verhalenbundel. Werktitel: Dood Kind. Als alles goed gaat verschijnt het boek 6 november 2018. Nu nog even schrappen onder het motto: kill your darlings. Nooit was een werktitel beter van toepassing op het schrijfproces dan deze.

Dood kind bestaat uit tien verhalen waarvan er zes in Amsterdam en vier in de kop van Noord-Holland spelen.

Het titelverhaal gaat over een advocate die een liederlijk leven leidt waardoor zij haar kind dood ter wereld brengt. In Het schoolreisje raakt een overbezorgde oppasmoeder door haar regelzucht het enige donkere jongetje van de klas kwijt. Masterclass is het relaas van een concertzangeres die haar blinde liefde voor een onbehouwen man ziet stranden in een onvrijwillige beëindiging van haar zwangerschap en Slappe knieën het verslag van een zoon over het oorlogsverleden van zijn vader.

In Koffie gaat een tekstschrijver los op zijn truttige ouders, terwijl in Steunzolen een jonge vrouw wordt gepresenteerd die zich met haar hoogbegaafde zoon geen raad weet. Nina’s moeder voert een partyplanner (v) ten tonele die vermoedt dat ze het gemaakt heeft in hip Amsterdam, maar vergeet dat ze haar Brabantse uiterlijk en tongval nooit is kwijtgeraakt. In het verhaal Lof ten slotte, kunnen vader en zoon zich geen houding geven als een agressieve kanker het wint van moeder de vrouw.

In de verhalen uit Dood kind wordt de lezer telkens op het verkeerde been gezet: diverse zelfmoordmethodes komen aan de orde, maar worden nuchter besproken en nog nuchterder uitgevoerd. Hoofdfiguren worden cynisch, racist of allebei. Iedereen staat er alleen voor: niemand onderhoudt warme, liefdevolle of zelfs maar vriendschappelijke banden met elkaar. En uiteindelijk blijft iedereen alleen achter.

Dood kind leest lekker weg. De verhalen zijn tijdloos en kunnen, op een enkele internetaansluiting na, zich afspelen in 2017 of 1947 en alles daartussenin.

Vroeger stond hier elke vrijdag een  –gratis- een aflevering van De ZorgPartij.  Dat werd een roman. De ZorgPartij behelst het eerste en tevens laatste jaar van de politieke loopbaan van Homo Blad-hoofredacteur Harry Kardol. Omdat zijn tijdschrift een stille dood dreigt te sterven en hij daardoor brodeloos wordt, aanvaardt hij het aanbod lijsttrekker te worden van de ZorgPartij (ZP). Eclatant verkiezingssucces leidt tot het fractievoorzitterschap en een bliksemcarrière in Den Haag. Harry’s roem stijgt tot grote hoogten en in de peilingen stijgt zijn zetelaantal navenant. Totdat spoken uit het verleden opduiken.

Op 10 maart 2015 verscheen De ZorgPartij als roman bij Uitgeverij U2pi te Den Haag. Bestellen? Lees meer op https://www.bol.com/nl/p/de-zorgpartij/9200000040133818/